Ik kwam haar toevallig tegen in een kledingwinkel.
Ik rekende af — zij stond nog te twijfelen. Niks leek echt te kloppen. Ook begreep ik dat ze binnenkort een bruiloft had.
Dat bleef hangen.
Later zag ik haar weer en vroeg:
“Zal ik je helpen een outfit te vinden waarin jij écht straalt?”
Ze zei ja.
We begonnen bij kleur. Daarna kleding.
Tot die ene jurk: knalroze met oranje. Alles viel op z’n plek.
Maar toen… make-up.
Ze gebruikte nog dezelfde look als 30 jaar geleden.
Ik stelde iets zachters voor. Warmer.
Bruin in plaats van blauw.
Ze keek in de spiegel.
En ineens:
“Wow… mijn ogen.”
Ze werd stil. Geraakt.
Alsof ze zichzelf voor het eerst écht zag.
Soms zit het niet in méér…
maar in precies dat wat jou laat spreken.
